شکستگی های استخوان هومروس به دو بخش شکستگی های پروگزیمال(نزدیک به بدن ) و شکستگی های تنه استخوان تقسیم می شوند . شکستگی های پروگزیمال استخوان هومروس بخصوص در افراد مسن شایع است. این آسیب ها می توانند ناتوان کننده باشند.
شیوع شکستگی های پروگزیمال استخوان هومروس
بیش از سه چهارم این شکستگی ها ، به دنبال افتادن از ارتفاع کم و ضربه متوسط در افراد مسن با تراکم استخوان پایین اتفاق می افتد و باقی مانده آن را به ضربه شدید که در افراد جوان دیده می شود نسبت می دهند.
این شکستگی در زنان حدود ۲ الی ۳ برابر مردان می باشد.
طبقه بندی شکستگی های پروگزیمال استخوان هومروس
طبقه بندی رایج برای شکستگی های پروگزیمال استخوان بازو در میان جراحان طبقه بندی Near است .
همانطور که در شکل ۱ نشان داده شده است ، شکستگی های پروگزیمال استخوان هومروس بیشتر در ۴ بخش اصلی اتفاق می افتد :
- Lesser tuberosity توبروزیتی کوچک
- Gteater tuberosity توبروزیتی بزرگ
- Articular surface سطح مفصلی
- Humeral neck گردن هومروس
شکل ۱ . بخش های اصلی شکستگی پروگزیمال استخوان هومروس( رنگ بنفش و آبی : گردن هومروس ، رنگ قرمز : توبروزیتی کوچک ، رنگ سبز : توبروزیتی بزرگ )
طبقه بندی Near برای شکستگی های پروگزیمال هومروس:
- شکستگی های یک قسمتی : شکستگی هایی است که هیچ قطعه ای جابجا نشده است و در جای خود باقی مانده است ( شکل ۲ ) .
شکل ۲ . شکستگی یک قسمتی ، در این شکل توبروزیتی بزرگ و گردن هومروس شکسته شده اما جا به جا نشده است.
- شکستگی های دو قسمتی: قطعه شکسته شده جا به جا شده است که این قطعه می تواند توبروزیتی بزرگ یا توبروزیتی کوچک یا سطح مفصلی یا گردن هومروس و .. باشد ( شکل ۳ ) .
شکل ۳ . شکستگی دو قسمتی، در این شکل توبروزیتی بزرگ شکسته و جا به جا شده است.
- شکستگی های سه قسمتی : در این شکستگی دو بخش از هومروس شکسته وجا به جا شده که معمولا توبروزیتی بزرگ یا توبروزیتی کوچک همراه با گردن هومروس شکسته و جا به جا شده است ( شکل ۴ ) .
شکل ۴ . شکستگی سه قسمتی، در این شکل توبروزیتی بزرگ همراه با گردن هومروس شکسته و جابهجا شده است.
- شکستگی های چهار قسمتی : در این شکستگی هر۴ بخش ذکر شده هومروس ( توبروزیتی بزرگ و کوچک ،سطح مفصلی ، گردن و تنه هومروس ) دارای شکستگی همراه با جابهجایی هستند. این شکستگی شدید است و می تواند باعث اختلال خونرسانی به استخوان هومروس شود (شکل ۵ ) .
شکل ۵ . شکستگی چهار قسمتی ، در این شکل توبروزیتی کوچک و بزرگ و گردن هومروس و سطح مفصلی همگی دچار شکستگی شده اند .
نکته : در این شکستگی ها ، احتمال آسیب عصب آگزیلاری ( عصب زیر بغل ) وجود دارد و حتما باید ارزیابی شود ، برای ارزیابی این عصب می توان حس لمس ناحیه قدامی خارجی شانه را چک کرد و یا قدرت عضله دلتوئید را چک نمود.
تشخیص و درمان شکستگی استخوان هومروس ( بازو)
استاندارد ارزیابی، بررسی و تشخیص این آسیب ها ، رادیوگرافی ساده است که در موارد پیشرفته یا قبل از عمل جراحی می توان سی تی اسکن نیز انجام داد.
پس از مشخص شدن الگوی شکستگی و معاینه فیزیکی، پزشک معالج می تواند در مورد برنامه درمانی تصمیم گیری کند. طیف وسیعی از گزینه های درمانی شامل درمان غیرجراحی یا همان درمان کانسرواتیو ، جا اندازی باز با فیکساسیون داخلی، همی آرتروپلاستی و آرتروپلاستی کامل شانه است.
اکثر شکستگیهای پروگزیمال استخوان بازو در افراد مسن آسیبهای پایداری هستند و میتوانند با موفقیت با روشهای غیر جراحی درمان شوند.
درمان غیر جراحی برای شکستگی های پروگزیمال هومروس زمانی استفاده میشود که شامل موارد زیر باشد :
- شکستگی گردن هومروس جا به جایی کمی داشته باشد ( یعنی شکستگی يک ، دو یا سه قسمتی باشد )
- شکستگی توبروزیتی بزرگ ، جا به جایی کمتر از ۵ میلی متر داشته باشد.
- شکستگی هایی که طبق نظر جراح نیاز به جراحی ندارند .
درمان جراحی برای شکستگی های جابجا شده و ناپایدار باید با کمترین روش تهاجمی انجام شود و ثبات را فراهم کند ،امروزه جراحی باز با فیکساسیون داخلی ، استاندارد ترین روش جراحی در افراد جوان تر است .
فیزیوتراپی در شکستگیهای های پروگزیمال استخوان هومروس
فیزیوتراپی این شکستگی ها یکی از مهم ترین بخش های درمان است. اهداف درمان شامل جلوگیری از آتروفی بافت ها در اثر بی تحرکی، حفظ دامنه حرکتی ، اجازه دادن به نیروی جاذبه برای کمک به تحرک مفصل، اجتناب از ورزش هایی با مکانیسم مشابه مکانیسم آسیب است .
بهترین نتایج، معمولاً زمانی مشاهده می شود که بیمار برنامه درمانی خود را به درستی انجام دهد. برنامه درمانی معمولا بر اساس زمان جراحی به سه یا چهار مرحله تقسیم میشود. مثال :
۱ . درمان در فاز اول ( ۰ تا ۶ هفته اول )
۲ . درمان در فاز دوم (۶ تا ۱۲ هفته)
۳ . درمان در فاز سوم (۱۲ هفته به بعد)
رایج ترین برنامه درمانی مورد استفاده ، تمرینات دامنه حرکتی ابتدا به صورت غیر فعال (پسیو) ، سپس فعال (اکتیو) و در نهایت تمرینات مقاومتی پیشرونده به همراه تمرینات کششی و تقویتی است .
نکته : باید از بی حرکتی طولانی مدت اجتناب کرد زیرا منجر به سفتی و کاهش دامنه حرکتی مفصل میشود.
درمان فیزیوتراپی در فاز اول ( ۰ تا ۶ هفته اول )
- تمرینات باید از روز هفتم تا دهم بعد شکستگی یا تثبیت آن شروع شود .
- در حین انجام فیزیوتراپی نباید از اسلینگ استفاده شود .
- تمرینات آونگی (پاندولی) در ابتدا باید شروع شود .
- باید شامل تمرینات گردن، آرنج و دست باشد .
- باید تمرینات را ۳ تا ۵ بار در روز به مدت ۳۰ دقیقه انجام داد .
- پس از یک هفته ، در حالیکه بیمار به پشت خوابیده است، چرخش خارجی بازو با چوب یا عصا با مقدار کمی ابداکشن( حدود ۱۵ تا ۲۰ درجه دست دور تر از بدن قرار گیرد)، شروع شود.
- سه هفته پس از شکستگی، تمرینات بالا بردن دست ( الویشن ) با کمک قرقره شروع شود.
- تمرینات ایزومتریک باید از هفته چهارم شروع شود.
درمان فیزیوتراپی در فاز دوم (۶ تا ۱۲ هفته)
- در این مرحله می توان تمرینات فعال، مقاومتی و کششی اولیه را آغاز کرد .
- در حالت به پشت خوابیده با حذف نسبی جاذبه زمین، تمرینات فعال (اکتیو) بالا بردن دست را میتوان شروع کرد.
- در نهایت با استفاده از یک چوب درحالت ایستاده با کمک بازوی سالم میتوان به بالا رفتن دست کمک کرد.
- با افزایش قدرت، می توان بالا بردن دست بدون کمک را تسهیل کرد.
- انجام تمرینات تقویتی پیشرونده با کمک تراباند برای عضلات چرخاننده داخلی و خارجی و عضلات خم کننده و باز کننده بازو و دور کننده دست از بدن کمک کننده است.
- تمرینات انعطاف پذیری و کششی برای افزایش تدریجی دامنه حرکتی در همه جهات را میتوان در این فاز شروع کرد.
درمان فیزیوتراپی در فاز سوم (۱۲ هفته به بعد)
- تمرینات ایزوتونیک و پیشرفت آن با وزنه را می توان در این فاز شروع کرد.(وزنه ها می توانند از نیم کیلو شروع شوند و به تدریج تا دو و نیم کیلو افزایش یابند. اگر بعد از تمرینات با وزنه، درد ادامه داشت، تمرین با وزنه را قطع کنید.)
- تقویت روتاتور کاف و عضلات کتف در این فاز اهمیت دارد.
- پیشرفت تمرینات دامنه حرکتی تا دامنه کامل در این فاز ضروری است.
- تمرینات بالای سر نیز ضروری است.
شکستگی های تنه استخوان هومروس (بازو)
شکستگیهای تنه استخوان بازو بین ۳ تا ۵ درصد از تمام شکستگیهای بدن را تشکیل میدهند. اکثر این شکستگی ها را می توان با درمان غیرجراحی درمان کرد و تعداد محدودی از آنها نیاز به مداخله جراحی برای نتیجه مطلوب دارند.
نکته : در این شکستگی آسیب عصب رادیال شایع است و حتما باید این عصب ارزیابی شود.
تشخیص و درمان شکستگی های تنه استخوان هومروس (بازو)
تصویربرداری اولیه با رادیوگرافی استاندارد استخوان بازو، بهترین راه تشخیص است.اکثر این شکستگی ها را می توان به صورت غیر جراحی با بریس یا آتل درمان کرد. بقیه ممکن است نیاز به درمان های جراحی مانند جراحی باز و فیکساسیون داخلی داشته باشند.
مواردی که درمان غیر جراحی منع مطلق دارد :
آسیب شدید بافت نرم و استخوان، شکستگی باز، آسیب عروقی نیازمند ترمیم یا آسیب شبکه بازویی .
درمان فیزیوتراپی در شکستگیهای تنه استخوان هومروس
شکستگی استخوان بازو را می توان به سه مرحله زیر تقسیم کرد :
درمان فیزیوتراپی در فاز اول (۰ تا ۶ هفته)
- از اسلینگ برای بی حرکتی و راحتی بازو تا ۲ هفته بعد از جراحت استفاده شود.
- تمرینات دامنه حرکتی گردن ، آرنج و دست باید انجام شود.
- تمرینات آونگی(پاندولی) در این فاز بهتر است انجام شود.
- تمرینات باید ۳ تا ۵ بار در روز و هربار به مدت ۳۰ دقیقه انجام شود.
- تمرینات غیر فعال با کمک دست سالم برای شانه نیز ضروری است.
درمان فیزیوتراپی در فاز دوم (۶ تا ۱۲ هفته)
- تمرینات فعال، مقاومتی و کششی اولیه باید آغاز شود.
- انجام تمرینات تقویتی پیشرونده با کمک تراباند (کش های انعطاف پذیر) برای عضلات چرخاننده داخلی و خارجی و عضلات خم کننده و باز کننده بازو و دور کننده دست از بدن کمک کننده است.
- تمرینات انعطاف پذیری و کششی برای افزایش تدریجی دامنه حرکتی در همه جهات را میتوان در این فاز شروع کرد.
درمان فیزیوتراپی درفاز سوم ( بیش از۱۲هفته )
- تمرینات ایزوتونیک و پیشرفت آن با وزنه را می توان در این فاز شروع کرد (وزنه ها می توانند ازنیم کیلو شروع شوند و به تدریج تا دو و نیم کیلو افزایش یابند. اگر بعد از تمرینات با وزنه، درد ادامه داشت، تمرین با وزنه را قطع کنید.)
- تقویت روتاتور کاف و عضلات کتف در این فاز اهمیت دارد.
- پیشرفت تمرینات دامنه حرکتی تا دامنه کامل در این فاز ضروری است.
- تمرینات بالای سر نیز ضروری است.
تمامی درمان های گفته شده صرفا جهت افزایش آگاهی شما عزیزان بوده و تمام اقدامات درمانی بایستی زیر نظر یک فیزیوتراپیست انجام شود و از انجام اقدامات درمانی خودسرانه پرهیز نمایید ، چرا که جابجا شدن استخوان شکسته شده ، می تواند باعث آسیب به شبکه عصبی ، عروقی و بافت های نرم اطراف شود.
){kind=link}
بدون دیدگاه