فیزیوتراپی آسیب ورزشی

نوع و شدت آسیب تعیین می‌کند که آیا ورزشکار نیاز به توقف کامل فعالیت دارد یا می‌تواند با اصلاح فعالیت به تمرین ادامه دهد.

در بعضی آسیب‌ها، استراحت نسبی و کاهش فعالیت تحریک‌کننده علائم می‌تواند مناسب باشد، در حالی که برخی آسیب‌های جدی نیازمند محدودیت بیشتری هستند.

بهتر است ورزشکار به جای تصمیم‌گیری بر اساس شدت درد به‌تنهایی، شرایط آسیب را توسط متخصص بررسی کند.

فیزیوتراپی آسیب ورزشی نقش مهمی در مدیریت بسیاری از مشکلات اسکلتی عضلانی ورزشکاران دارد و می‌تواند با هدف کاهش درد، بهبود دامنه حرکتی، افزایش قدرت، اصلاح کنترل حرکتی و بازگشت ایمن به فعالیت انجام شود.

آسیب‌هایی مانند پیچ‌خوردگی مچ پا، کشیدگی عضلات، آسیب رباط صلیبی، آسیب مینیسک، مشکلات تاندونی و بسیاری از آسیب‌های ناشی از فعالیت ورزشی می‌توانند نیازمند برنامه توانبخشی باشند.

نکته مهم این است که بازگشت به ورزش نباید صرفاً بر اساس کاهش درد انجام شود. ورزشکار باید تا حد امکان قدرت، دامنه حرکتی، تعادل و کنترل حرکتی لازم برای فعالیت مورد نظر را به دست آورده باشد.